gewend

... Of in ieder geval: al bijna, zo'n beetje, aan ons nieuwe leven in Nederland. Mama en twee kindjes. Met papa aan de telefoon, op skype, en af en toe een lang weekend 'live'. Met oma dichtbij, dag in, dag uit.
Zo gewend dat het even vreemd is als ze er een paar dagen niet is. Hoe was dat ook alweer, een hele dag, twee hele dagen (en drie, vier avonden en nachten!) thuis en alleen met mijn kindjes? Het dagritme is in grote lijnen hetzelfde gebleven en biedt vertrouwd houvast. Verder is het natuurlijk ook vooral anders nu dan het een paar maanden geleden in Engeland was - ze zijn groter nu en kunnen ook even zelf spelen (geen bewegingsvrijheid maar wel twee handen vrij om iets te doen). Maar moeilijke momenten blijven nog wel met regelmaat voorbij komen. Groter betekent ook: nieuwe grenzen trekken en ontdekken... en als die ten koste gaan van het middagslaapje van allebei de lieverds, dan zie ik het soms ook even niet meer zitten.
Wel fijn, aan de andere kant, om weer even zo heel intensief met ze in contact te zijn. Vier dagen werken is veel met kleine kindjes thuis; en mijn moeder voortdurend om ons heen maakt dat ik de uitdaging om buiten werktijd om uitsluitend met hen bezig te zijn (tot ze slapen) ook minder aan ga (oh! en ik heb zo al het gevoel dat ik zo goed als geen tijd voor mezelf of het huishouden heb...!). Als het niet per se hoeft, lijkt het ook het of het niet kan. Maar het kan natuurlijk wel. Al moet ik er niet aan denken er permanent alleen voor te staan of hele dagen thuis full-time moeder te zijn!